Ne jetojmë sipas bindjeve tona. Disa prej tyre i njohim mirë. Një i krishterë e di se beson te Zoti. Një vegjetarian beson se ngrënia e kafshëve është e gabuar. Por ka edhe bindje të tjera që fshihen thellë në nënvetëdijen tonë. Janë supozime të heshtura që drejtojnë veprimet tona, pa u shkruar kurrë në një kontratë pune apo në një dokument ligjor. Edhe pse rrallë ndalemi t'i shqyrtojmë, këto bindje apo narrativa drejtojnë jetën tonë. Ato janë arsyeja pse ngrihemi çdo mëngjes, mendojmë si mendojmë dhe ndjekim ëndrrat që kemi.
Ja pesë ide nga të cilat mund të fillojmë të heqim dorë.
"Duhet të kontrolloj gjithçka."
Me shumë mundësi nuk ke superfuqi. Prandaj, gjithmonë do të ketë gjëra që janë jashtë kontrollit tënd. Nuk mund të marrësh frymë nën ujë, të bëhesh i padukshëm apo të shndërrohesh në një mizë për të dëgjuar fshehurazi bisedat e të tjerëve. Po ashtu, nuk mund të ndryshosh të kaluarën, të ndalosh plakjen apo të kontrollosh se çfarë mendojnë të tjerët për ty.
"Kur të gjej dashurinë e jetës, do të jem i lumtur."
Një nga idetë më të përhapura të kohës sonë, e ushqyer nga filmat e Disney-t dhe kartolinat romantike, është besimi te "shpirti binjak". Shumica e njerëzve e kuptojnë se nuk ekziston vetëm një person i destinuar për secilin prej nesh. Përndryshe, në një botë me tetë miliardë banorë, dashuria do të ishte pothuajse e pamundur. Megjithatë, shumë njerëz vazhdojnë të besojnë se janë vetëm gjysma e një tërësie dhe se kanë nevojë për dikë tjetër për t'u plotësuar.
Filozofja Simone de Beauvoir argumentonte se kjo ide është e rrezikshme. Kur e shohim veten si të paplotë, krijojmë një varësi të pashëndetshme ndaj të tjerëve për lumturinë tonë. Dashuria e tipit "ti më plotëson" mund të kthehet shpejt në diçka toksike, sepse një njeri i lirë dhe autentik humbet aftësinë për të zgjedhur vetë.
Dashuria kërkon kompromis, shoqëri dhe dhembshuri. Por nuk do të thotë të humbasësh veten në emër të saj.
"Unë jam ai që jam dhe nuk ndryshoj kurrë."
Ideja se identiteti ynë ka një thelb të pandryshueshëm gjendet në besimet fetare për shpirtin, por mori formë filozofike me René Descartes. Sipas tij, ekziston një "ego" e përhershme që mbetet e njëjtë gjatë gjithë jetës.
Filozofitë e Lindjes kanë ofruar gjithmonë një këndvështrim tjetër. Në filozofinë hindu, vetëdija universale është e përhershme, por egoja individuale është vetëm një iluzion i përkohshëm. Ajo ndryshon vazhdimisht.
"Universi më detyrohet diçka."
Bota nuk na ka borxh asgjë. Ne vijmë në jetë pa zotëruar asgjë. Gjithçka që fitojmë, duam apo humbasim është pjesë e rrjedhës së jetës dhe e rastësive të saj. Universi nuk ka detyrimin të na japë atë që dëshirojmë. Ndjenja se na takon diçka është shpesh thjesht krenari.
Filozofi Albert Camus, me teorinë e absurdit, thoshte se njeriu kërkon me ngulm një kuptim të madh për jetën. Ne duam të besojmë se çdo vuajtje ka një arsye. Por, sipas tij, kjo jetë është gjithçka që kemi. Nëse ekziston një kuptim i madh kozmik, ai është përtej aftësisë sonë për ta kuptuar.
Prandaj, duhet të bëjmë më të mirën me jetën që kemi. Të ecim përpara, të përballojmë sfidat dhe të gjejmë edhe momente gëzimi gjatë rrugës.
"Kur të kem më shumë para, një punë më të mirë dhe një shtëpi më të madhe, atëherë do të jem i lumtur."
Të gjithë kemi dëgjuar se paratë nuk sjellin lumturinë. Megjithatë, shpesh vazhdojmë të besojmë se lumturia ndodhet gjithmonë te gjëja tjetër që ende nuk e kemi.
Filozofët, në periudha të ndryshme të historisë, kanë arritur pothuajse në të njëjtin përfundim: pas plotësimit të nevojave bazë, pasuria shtesë nuk sjell domosdoshmërisht më shumë lumturi.
